......تیلدا سحر ......

وطن

2009-10-12T09:09:00.000-07:00

به حادثه ای

از جاده ای

که کوه هایش

همچون چربی های ِ اضافه ی پیرزنی

چروکیده

روی زمین می خَزند

و دشت دشت دشت

موج می زند

مزرعه های ِ پاییز دیده

از غریب شهرهای دور می گذرم

می گذرم

از مرزی

سبز می شود

پاییزش

دسته دسته برگ های ِ سبز و زرد و نارنجی و قرمز است

که گُل گُل ، تن ِ کوهش را

چون دختری

بر تن کرده لباس ِ ابریشمین

به انتظار نشسته

بیدار باش غافله ای می زند جرس

2009-06-25T13:58:00.000-07:00

و مانند تمام این سال ها، تمام این شب های ممتد

امشب تمام آرزویم این است که تمام آرزویت باشم

Happy Birthday, Eric Carle - کرم خیلی خیلی خیلی گرسنه

2009-06-25T06:52:00.000-07:00

Today is the 80th birthday of artist Eric Carle, the beloved author and illustrator of numerous picture books for children, including The Very Hungry Caterpillar. More than 29 million copies of the picture book have been sold worldwide since it was first published 40 years ago

The Eric Carle Museum of Picture Book Art has a special exhibition in honor of Carle's 80th birthday and the Caterpillar's anniversary

اینکه می فهمم چقدر احمقم!

2009-06-25T06:48:00.000-07:00

آدم باید خیلی خیلی خوش خیال باشد که تا این همه ی عمرش ، بخواهد و واقعن این اعتقاد را داشته باشد که پول چیز مهمی نیست و بعد در این خوش خیالی خودش هی دست و پا بزند و کم کم بیفتد سر لج و بعد که بفهمد دستش خالی خالی ست ، به غلط کردن بیفتد و دنبال پول باشد اما برگردند و به اش بگویند ، تا به حال کجا بودی، این شده وضعیت من در این لحظه.

هیچ وقت دوست نداشتم این اعتقادم را فراموش کنم ، چون در واقع مساله خیلی درونی تر از یک پایبندی التزامی بود ، یک چیزهایی شبیه همه چیز برای من بود ، اما واقعن حالا می فهمم که پول حتی می تواند همه چیز زندگی باشد.

ورگ -دوستان و چای

2009-06-25T04:19:00.000-07:00

ورگ بهتر از من شرح حال می گوید
بنابراین فقط نقل قول می کنم که:

دوستی با بعضی آدمها مثل نوشیدن چای کیسه ایست هول هولکی و دم دستی.این دوستی ها برای رفع تکلیف خوبند اما خستگی ات را رفع نمی کنند.این چای خوردنها دل آدم را باز نمی کند خاطره نمی شود فقط از سر اجبار می خوریشان که چای خورده باشی به بعدش هم فکر نمی کنی.

دوستی با بعضی آدمها مثل خوردن چای خارجی است.پر از رنگ و بو .این دوستها جان می دهد برای مهمان بازی برای جوکهای خنده دار تعریف کردن برای فرستادن اس ام اس صد تا یک غاز.برای خاطره های دم دستی. اولش هم حس خوبی به تو می دهند. این چای زود دم خارجی را می ریزی در فنجان بزرگ. می نشینی با شکلات فندقی می خوری و فکر می کنی خوشبحال ترین آدم روی زمینی.فقط نمی دانی چرا باقی چای که مانده در فنجان بعد از یکی دوساعت می شود رنگ قیر یک مایع سیاه و بد بو که چنان به دیواره فنجام رنگ می دهد که انگار در آن مرکب چین ریخته بودی نه چای.

دوستی با بعضی آدمها مثل نوشیدن چای سر گل لاهیجان است.باید نرم دم بکشد.باید انتظارش را بکشی.باید برای عطر و رنگش منتظر بمانی باید صبر کنی.آرام باشی و مقدماتش را فراهم کنی باید آن را بریزی در یک استکان کوچک کمر باریک.خوب نگاهش کنی.عطر ملایمش را احساس کنی و آهسته جرعه جرعه بنوشی اش و زندگی کنی

پ.ن:هوای این روزهای من بد شده است

پ.ن: داشتم اینباکس تکانی می کردم که این را دوباره خواندم و هر چقدر گشتم توی ورگ نتوانستم لینک مطلبش را پیدا کنم ، برای همین کپی اش کردم این جا

زندگی خنده دار

2009-06-24T12:54:00.000-07:00

امشب توی این زندگی خنده دار یه قدم به جلو برداشتم.

امشب توی این زندگی خنده دار حس کردم می تونم روزهایی که بوی تنهایی می ده رو تحمل کنم

امشب توی این زندگی خنده دار ، امید رو پیدا کردم که باز مثل سالهای پیش دستش رو آورد جلو که بگیرمش

امشب توی این زندگی خنده دار فهمیدم که نباید برای زندگیم به کسی گوش بدم و بهتره که راه خودم رو برم و مقصر همه ی مشکلاتم تا امروز همین من ِ ضعیفه

امشب توی این زندگی خنده دار فهمیدم که باید به این همه خنده داریش خندید

همین

2009-06-23T11:29:00.000-07:00

در من سقوط می کند انگار

چیزی شبیه تمشک رسیده

از میان خارهای به هم تنیده

روی شنزار های سبک در باد

در من تکرار می کند کسی

باد را

و انحنای آب را

که موج می شود روی ساحل من

در من می درخشد

چیزی شبیه لبخندهای نورانی

وقتی که از روزن در

یک خط نور تابیده بود روی لبخند تو

سقوط من

2009-06-21T12:38:00.000-07:00

از سایه ها می افتم و یادم نمی رود که آفتاب بود ، اگر چه ابر گردن اش را گرو گذاشته بود برای سایه ای ، برای ستاره ای، برای شادی دوباره ای .

دغدغه داشت ، اگرچه بغض اقتدا کرده بود به اتفاق و اتفاق تمامی نداشت از صفحه ی روزهای تکراری . آسمان صداقتش را گل داده بود به باغچه و خورشید تلالو اش را لالایی کرده بود برای خواب شرجی ظهرهای داغ دریایی ساحل.

من دست هایش را فرو برده بود که خودش را داغ کند ، توی تن داغ شن های طلایی ، تنبیه شود برای تکرار بغض و فریاد و تشنگی خیال اش که جان نداشت برای سر دادن سرود آزادی

فراموشی بزرگ برای گلدان کوچک

2009-06-16T10:43:00.000-07:00

چهارمین روز فاجعه را پشت سر می گذارم، در حالی که بغض دارم و بغضم نه از روی برد و باخت و خس و خاشاک گفتن و کتک زدن و کتک خوردن دوستان و کشت و کشتار و ... ، که بغض لعنتی برای ساده لوحی خودم و آدم هایی مثل من است که چشم های شان دنیا را جور دیگری می بیند و اینقدر بدبخت بوده اند که مهم ترین قسمت تقدیرشان گندترین نقطه زمین است که بوی تعفن می دهد.

این که می گویم بوی تعفن نه به خاطر دولت و ملت و ... است که برای دردهایی ست که دارم، که برای خاطره های بدی ست که از این خاک لعنتی دارم ، که برای دردی ست که هیچ وقت نگذاشت احساس نعلق کنم به جایی که شور موسیقی اش یادم بیاورد که وطنم است ، حالا چرایش بماند به کودکی و نوجوانی و درد هایش و بغض هایش که امروز گلوله شده توی سینه ام و نمی گذارد نفس بکشم و هر وقت یک بیماری در جامعه می دود این درد من عود می کند و یادم می آورد که روزهایی بود که...

عدم تعلقم به این خاک را این جا نمی گویم، این جا فریاد نمی زنم ، که روزهای پیش ، یا حداقل همین یک سال پیش توی همین وبلاگ فریادش زده بودم ، که سال ها پیش توی روزنامه فریادش زده بودم و این روزها توی نقاشی هایم...

نمی خواهم بگویم خاص هستم ، نه اصلن این طور نیست ، شاید خیلی هم ضعیف تر و معمولی تر از یک آدم معمولی باشم که دنبال زندگی خودش است ، فقط همیشه یک بدی داشتم و آن هم اين که بعضی آدم ها می توانند هر جا که باشند ریشه هایشان را بدوانند توی آن سرزمین و زندگی کنند و شاد و سرمست باشند، بعضی آدم ها بالاجبار ریشه هایشان را در سرزمینی که هستند می دوانند و سعی می کنند به سختی و هر چند ضعیف گل دهند، بعضی از آدم ها تا می آیند ریشه بدوانند توی خاکشان ، زرد و خشکیده می شوند و می پوسند ، بعضی آدم ها می توانند توی خاکی که به آن احساس تعلق می کنند راضی زندگی کنند و وطن داشته باشند ، اما من تقریبن شبیه هیچ کدام از این ها نیستم ، من جز هیچ کدام از این آدم های بالا نیستم ، متاسفانه من یک گلدان دارم که هر جا هم که بروم با خودم می برمش و توی گلدان من پر است از چیزهایی که با آن ها راحتم و پر از فکرهایی که دوست شان دارم ، پر از عقایدم ، آدم هایی که با آن ها راحتم ، کتاب هایی که دوست دارم، موسیقی ای که از آن لذت می برم، دینی که به آن ایمان دارم و تنها ارثیه اش برای من یک ظاهر نبوده و به آن آنطور که دوست دارم و می دانم درست است و به من آرامش می دهد عمل می کنم.

دفعات زیادی بود که خواستم ، گلدانم را بشکنم ، بروم روی همین خاک با مردم هم خاک شوم، هم وطن شوم، ولی نشد ، هر بار که گلدان ام را شکستم دست هایم خشک شد ، خودم را گم کردم ، دنیایم اینقدر بزرگ و کثیف شد که نتوانستم تحمل کنم ، هر کدام از تارهای ریشه ام به یک طرف رفتند ، بعضی گل هایم بزرگ شد و نیم دیگرم خشکید ، بعضی برگ هایم شبیه چیزهای دیگر شد و ساقه ام یادش رفت که باید بایستد.

اینکه آدم اینقدر دنیایش بسته باشد خوب نیست ، اینکه آدم اینقدر درد هایش بزرگ باشد خوب نیست ، اما یک چیز برای من خوب است که تکلیفم با آن چیزی که هستم و می خواهم روشن است ، و باید یادم بماند آنقدر ضعیف هستم که نباید هیچ وقت به کسی اجازه دهم به گلدانم نزدیک شود ، یا خودم دست به شکستن گلدانم بزنم و به نظرم این خوب است که آدم تکلیفش با خودش مشخص باشد.

امروز فقط یک چیز خواستم ، که کاش بشود همه چیز زودتر تمام شود ، من روزهای خوب خودم را می خواهم ، روزهایی که نگرانی های آزار دهنده نباشد ، روزهایی که دلهره های مداوم ام نباشد که کی در خانه ام را باز می کنی و می آیی، می خواهم این روزها تمام شود و باز بنشینیم و در مورد همه ی چیزهای خوب مان حرف بزنیم، دوست دارم این روزها تمام شود و من دوباره یادم بیاید دوست داشتنم را از همه چیزهای دنیا بیشتر دوست دارم، دوست دارم آن روز که بیاید و من دچار یک فراموشی بزرگ شوم و یادم برود که روزهایی در زندگی مان بود که درهای خانه ام را نمی گشودی که بیایی و بخندی و دوستت داشته باشم.

* مرا ببخش برای این همه دلتنگی

رنگ های تو

2009-05-11T14:22:00.000-07:00

من رنگ های تو را دوست دارم
زندگی خوش به حالش می شود هروقت
تو آبی می پوشی و من
قدم هایم را صورتی بر می دارم
هر وقت مسافری زیر باران قدم می زند
و من چترم را با او قسمت می کنم
وقتی تو مسافر می شوی
و دست هایم چتر باران خورده ای
که منتظر آفتاب داغ تن توست.

زندگی خوش به حالش می شود
وقتی صدای پایی
توی خیال خواب آلود شب های تاریک کوچه های یک شهر می پیچد
و عطر تن اش از زیر پنجره اتاقم رد میشود
خوابم را با خودش می برد
وقتی تو ، رویای خیال خواب آلود کوچه می شوی
و من محو عطر تن تو

زندگی خوش به حالش می شود
وقتی راننده ی آخرین اتوبوس شهر
اتوبوس صورتی اش را توی خوابگاه اتوبوس ها می خواباند
تو آرام و روشن توی تاریکی شب تمام شهر خیالم را سفر می کنی
و یک جفت ، کفش های زرد کودکی را که توی اتوبوس جا مانده
توی خیال من می چرخانی

زندگی خوش به حالش می شود
وقتی کودکم
کفش های زرد و کوچک و گلدارش را در دست های تو می بیند
زرد کوچک را که می پوشد
تلو تلو خوران پابه پای تو می دود
و دست هایت را می گیرد.

من رنگ های تو را دوست دارم
وقتی سبز می پوشی
انگشت هایت جوانه می زنند
و شکوفه های سپید گونه هایم را نوازش می کنی

من رنگ های تو را دوست دارم
زندگی خوش به حالش می شود
وقتی تو باشی
وقتی همه ی رنگ های زندگی من تو باشی
زندگی خوش به حالش می شود...

کمبود

2009-05-01T14:08:00.000-07:00

نمی دونم، این منم که دارم روز به روز ضعیف تر می شم ، یا این روزهای منن که دارن روز به روز سرد تر می شن. امروز (جمعه) یکی از بدترین روزهای زندگیم بود، دچار مصیبت شدم، دچار تنهایی ممتد، دچار سردی ممتد، دچار تفاوت احمقانه ام با دنیا، دچار درد های متفاوت از دنیا ، دچار بغض، دچار صدای گرفته، دچار اشک، دچار دوری، دچار بی ارزشی، دچار حسرت های مداوم، دچار روزهای بد ، دچار خواب های بد ، دچار جای خالی، دچار بی توجهی، دچار کمبود ، دچار این خانه و کتاب ها و نقاشی ها و درس ها و جملات خالی از آدم ، من از این دنیای خالی و تنها می ترسم، حرف زدن را فراموش کرده ام، انگشت هایم نقش زبان را بازی می کنند، زبانم توی دهن گیر می کند که هیچ نگوید، من حالم خوب نیست...کاش کسی بداند

گودال

2009-04-12T13:50:00.000-07:00

وقتی تمام روز

تمام شب

لا به لای باران

توی اتاق تنها باشی

و هیچ صدایی نباشد

جز پچ پچ باران

و صدای ناموزون خودت که توی گلو خفه شده

احساس می کنی که دنیا

وارونگی هایی دارد

که ساده ترین اش

وارونگی همه ی دنیا در چاله ی آب است

چه خوب بود

اگر زندگی ام چاله نداشت

که آب تویش جمع شود

و تمام دنیا واژگون شود در من

آرزو نوشت

2009-04-09T12:42:00.000-07:00

یک آرزو

امشب که نمی دونم چرا برق رفت ؛ توی تاریکی مطلق داشتم به آرزوهام فکر می کردم، اینکه چه آرزویی دارم و اینکه دلم می خواد کدوم آرزوم برآورده شه...

و اما بزرگترین آرزویی که هیچ وقت توی بچگی تجربش نکردم اما توی فیلم ها و کارتون ها اکثر بچه ها اونو تجربه می کنن و توی واقعیت هم شاید ، اینه که جلوی یه در واستم و بهم بگن چشات و ببند و بعد...

قیییییییییژ قیییییییژ

صدای باز شدن در تو گوشم بپیچه و آروم یه نسیم خنک بیاد توی صورتم بخوره ، بعد همه ی اینا بگن آروم آروم برو تو و یه قدم که برداشتم در پشت سرم ببندم و ببینم توی یه دنیای تازه و خوب و بکر هستم با تو ، تو هستی و تو ، دلم می خواد همه ی این سال ها و اتفاقات خوب و بدش و بدش و بدش رو اینطوری تموم کنم و همه چیز از اول شروع بشه، با تو همه چیز از اول شروع بشه.

یک واقعیت

امروز بعد از اون تعطیلات لعنتی که تموم شد ، این چهار تا نقاشی کوچولو رو بردم و اسکن کردم و اون خانونی که داشت اسکن می کرد گفت چقدر خوشگلن و کلی بهم اعتماد به نفس داد! حالا اگه می تونی حدس بزن این نقاشی ها برای چه کسی هستن؟! هوووم؟

یک واقعیت دیگر

بالاخره بعد از فراز و نشیب های بسیار ورژن جدید " آدم و حوا " رو با متریال و مدیوم جدید دارم شروع می کنم ، تا حالاش که خوب بوده ، اما از اونجایی که فعلن یک کم کارای مهمتری دارم تا چند هفته دیگه ، این پروژه خیلی خیلی کند پیش میره ، اما تموم میشه!

خودم بشنوم بهتر است

بعضی سن ها هستند که باید توی شان اتفاقات خوبی برای آدم بیفتد ، اتفاقاتی که توی هیچ سن دیگری شاید نباشد! بیست وپنج سالگی – و – چهل سالگی ! از اولین ِ این سن های من 12 روز می گذره ، باید دو کار کنم ، دو کار مهم ، کارهایی که فقط و فقط برای تو و خودم مهم باشد. اولی اش را که می دانی ، دوست داشتن توست که می دانم و باید بیشتر و بیشتر باشد و دومی اش...

خبرنامه

2009-04-06T12:40:00.000-07:00

مرداد نبود ، خورشید نبود ، توبودی و من ، توی بودی و من ایستاده بودم روی ساحل داغ ، داغ ِ داغ ، مثل داغی مرداد ماه شن ها که طلایی می کند تن ساحل را ، که از داغی ِ تن ِ ساحل صورتم صورتی می شود ، صورتی پر رنگ ...

گفتی که می آیی ، گفتی که در غروب بهاری آرام آرام می آیی ، گفتی که با قایق چوبی ات در میان موج ها و هلهله ی ماهی ها می آیی ،من از پچ پچ ماهی های سپید و نقره ای ، من از صدف ها شنیدم که می آیی.

ایستاده بودم روی نرمی شن ها ، موج سبک سبک آمد ، خنک بود و پر از لذت غرق شدن ، غرق شدن توی دنیای آرام تو ، مرد مهربان من ، محکم به پاهایم خورد ، دور پاهایم پیچید و روی شن های سر خورد و رفت...

پ.ن : آمدم که بنویسم خوب ام ، خوب است

18

2009-04-05T13:32:00.000-07:00

این روز ها حالم بد است ، نمی خواستم این ها را بنویسم ، اما تنها چیزی که کمک می کند آرام باشم و عاقلانه در مورد همه چیز تصمیم بگیرم این است که بنویسم . حالم خوب نیست ، نه اینکه خسته ام یا ... ، حالم خوب نیست چون فکرم در گیر است ، هیچ وقت اینقدر معلق نبودم ، هیچ وقت اینقدر لحظه ها ، ثانیه ها برایم غیر منتظره و غیر قابل پیش بینی نبود ، هیچ وقت اینقدر معلق نبودم. هیچ وقت این همه علامت سوال نداشتم . دست به همه چیز انداخته ام ، اما هیچ راه حلی نیست ، خودم را مشغول می کنم که فکر نکنم ، مشکل این جاست که هرچه بیشتر مشغول می شوم بیشتر حس می کنم که نکند همه ی این ها پوچ باشد ، همه ی تلاش ها ، فقط و فقط یک دریچه است که همه ی امیدم شده ...

این بغض لعنتی توی گلویم هست ، هی می ترکد ، به خودم می گویم خوب باش ، اعتماد کن ، همه چیز درست می شود ، واقعیت را که می بینم همه چیز بد است ، من معلقم و حالا احساس می کنم درست وسط طنابی هستم که یک بند باز طی می کندش ، باید بیایم پایین ، باید با یکی حرف بزنم ، باید بغض کنم ، بغضم بترکد ، گریه کنم ، شاید خوب شوم ، این روز ها به درد دل کردن نیاز دارم ، بغض هایی که توی گلویم می ترکند آزار می دهند ... خسته ام ، دلتنگم اما می خواهم خوب زندگی کنم ، می خواهم خودم باشم، باید بتوانم ، باید تلاش کنم.

پ.ن : من مسئول شکست های خودم هستم ، اما هیچ وقت کسانی را که در مقام راهنمایی یا مرزهای محدودیت ، زندگی ام را تباه کرده اند ، نمی بخشم.

Raffaello Angel

2009-04-04T08:26:00.000-07:00

تو سایه ام شدی ابر

2009-04-02T12:09:00.000-07:00

- راستش چیزی برای گفتن نیست ، جز اینکه دوستت دارم ، همین ، بخوانش که دوستت دارم

- چیز های عجیبی دارد اتفاق می افتد

- دیشب خواب خیلی خیلی خیلی عجیبی دیدم!

- در مورد سیزده به در هم نمی خواهم غر بزنم مثل سال های پیش.

سیزده به در خوبی بود ، از این جهت که بر خلاف سال های گذشته ، چیز های جدید تری برای فکر کردن بهشان داشتم و یا حتی غصه خوردن!

- عکس : بدون شرح

برای با تو بودن ، همین بهانه کافی ست

2009-03-29T09:38:00.000-07:00

نشستم و با خودم فکر کردم، تقریبن برای تمام روزهای تولد در این سال ها دست نوشته ای دارم که سال های گذشته پایش به دنیای مجازی باز شده و توی وبلاگ هایم کم و بیش می شود رد پای این تولد ها را پیدا کرد، تمام این سال ها از خودم ناراضی بودم، مخصوصن سال 86 ، سال فاجعه های پیاپی.

اینکه آدم تولدش توی بهار باشد و روز های اول سال این خوبی را دارد که مبدا تاریخ شخصی اش با همه ی تقویم ها همخوانی خوبی دارد و می تواند شروع کند با بهار ، با فصل نو، گرچه شروع امسال اصلن خوب نبود ، گرچه این روزها معلق بودم و هستم ، گرچه جای خودم را در بازی زندگی نمی دانم ، اما از یک چیز مطمئنم ، آن هم یک حس خوب و یک آغوش گرم و دو دست که محکم ترین ستون های دنیا برای من هستند . از این حس خوب که استوار است و دوستش دارم لذت می برم ، بیست و چهار سالگی قشنگی داشتم ، بر خلاف دو سال قبلش که همه چیز برایم به انتها رسیده بود ، بیست و چهار سالگی ام را دوست دارم ، ساده بود ، برنامه داشتم برایش و برنامه های ساده ، کوچک ، قابل انجام و خیلی هاشان را انجام دادم ، خیلی هاشان در حال انجام است ، سعی کردم آرام زندگی کنم ، راحت زندگی کنم و تمام این سال ، تمام این روزها ، همه ی اتکایم به کسی بود که واقعن بود ، واقعن بود و این بودن به من انرژی داد . بیست و چهارسالگی ام را دوست داشتم و امروز تمام شد ، بیست و چهارسالگی ام فرصت خوبی بود که یک نقطه بگذارم ته خیلی از کارهایی که تمامشان نکرده بودم.برای همه ی این ها تا همیشه دنیا از تو ممنونم ، اینکه کمکم می کنی ، اینکه برایم مایه آرامشی ، این که کنار هستی.

می خواهم بنویسم ، دوست دارم بیست و پنج سالگی ام هم کنار تو باشد ، همینطور خوب و آرام و دوست داشتنی ، دوست دارم دست هایت را داشته باشم ، دوست دارم زندگی ام را با تو داشته باشم ، دوست دارم امشب در آغوشت متولد شوم ، دوست دارم بیست و پنج سالگی ام را توی دست های تو بزرگ کنم ، کنار تو و تو باشی و تو و تنها تو و یک آسمان لبخند و یک دریا دوست داشتن.

تو فرشته منی ، فرشته مهربان و ملایم من که شیطنت چشم هایش را دوست دارم ، تو آبی و پهناوری، یادت باشد تو آبی و پهناوری ، تا همیشه ، توی ذهن من.

تولد

2009-03-29T09:01:00.000-07:00

امروز تولدم بود.

دوستان خوبی دارم، که این روز هم مثل بقیه روزها کنارم بودند ، تنهایم نگذاشتند و از همه مهمتر عشقی که کاش امروز می توانستم دست هایش را حس کنم ، بود ، کنارم بود ، اما دست هایش را کم داشتم.

تو این جا بودی

2009-03-26T03:47:00.000-07:00

نداشتن تو مرگ است ، مرگ ممتد ، مثل تنهایی ممتد ، اما به جای عطر کاج های ساحل و شرجی دریا که توی شن ها می پیچد و بعد به مشام می رسد ، بوی تن تازه ماهی ای را دارد که چند قدمی موج ها پر پر زده و چشم هایش را دوخته به آسمان.

صدو هشتاد و هشت

2009-03-26T03:39:00.000-07:00

جهنم

تحویل سال جهنمی

درست مثل بیرون پریدن و جان دادن ماهی قرمز ِتنگ ِبلور لحظه ی تحویل سال

+به طور مسخره ای 188اُمین پست بلاگ در سال 88 است! از این تقارن های مسخره بدم میاد.

نمودار گردش کار مجوز صدور پیاده رو سازی!

2009-03-11T08:55:00.000-07:00

امروز که بنابر عادت هر ساله ، نزدیک خانه تکانی های زمستانی برای شروع سال نو ، آرشیو عکس ها را مرتب می کردم، به این عکس بر خوردم که فکر کنم اوایل دی ماه در نمایشگاه صدمین سالگرد تاسیس شهرداری رشت گرفتم .

عکس زیر را از یکی از کتابچه های آماده شده در مورد نمودارهای گردش کار در شهرداری گرفتم . فقط به روابط درهم بر هم و به هم ریختگی روند کار برای گرفتن یک مجوز نگاه کنید!

تماشای باد

2009-03-08T03:49:00.000-07:00

از دیروز خواستم بنویسم و نشد، خیلی عجیب بود، شبیه لحظه تحویل سال ِ بچگی ها که یک دفعه یک چیز توی دل آدم تکان می خورد ، شاید عجیب تر از آن ، اصلن تمرکزی برای نوشتن ندارم، یک جور دلشوره شیرین ، یک جور هراس ، یک جور دوست داشتن، نمی دانم دقیقن چطور باید توصیفش کنم ، روز هایم را مرور می کنم ، خاطراتی که از این روز ها دارم، ثانیه های خوب ، بد ، دوست داشتنی ، خسته کننده و مهم تر از همه آرامشی که دویده توی زندگی ام که نمی شود با هیچ چیز دیگری عوض اش کرد.

پرنده ها

به تماشاي بادها رفتند

شكوفه ها

به تماشاي آب هاي سپيد

و یاد مهر تو

ای مهربان تر از خورشید

ذهن درد - 1

2009-03-04T01:04:00.000-08:00

بعضی آدم ها ذاتن بد بخت هستند، نه شانس درست و حسابی توی زندگی دارند و نه تعقل و تدبیری که آن ها را از گودال های زندگی بیرون بکشد.

این آدم ها همیشه تحت فشارند، با همه چیز مثل یک بحران رفتار می کنند، از آدم های اطرافشان می ترسند ، چون به هیچ وجه نمی توانند مختصات این آدم ها را توی زندگی شان پیدا کنند و اگر بنا به اتفاق مختصات کسانی را توی زندگیشان پیدا کنند ، همیشه هراس دارند که این فرد از جایش تکان بخورد ، برای همین خودشان را راکد می کنند ، مبادا این فرد از جایش تکان بخورد.

ساکن کردن خودشان میشود ابتدای تعفن شان ، کم کم می گندند و آن آدم هایی که نباید مختصاتشان تغییر می کرد ، جای شان عوض می شود...

اینقدر چه چه کنم چه کنم می کنند ، که عاقبتشان می شود درماندگی و افسردگی

دریا میان دست من خوابش نمی برد

2009-02-24T14:51:00.000-08:00

بی خوابی زده به سرم ، نازنین هم یک بند حرف می زند، من این جا نشستم و به یک موسیقی گوش می دهم که فقط گوش داده باشم.

دلم برای دریا خیلی تنگ شده، این را برای این اینطور رک این جا نوشتم که امروز صبح دقیقن وقتی از خواب بیدار شدم یاد روز های دریایی ام افتادم و غصه داشتم، تو غصه هایم را می فهمی و برای همین علاوه بر تمام خوبی هایت تو را بیشتر از همیشه دوستت دارم و من غصه هایم شاید خیلی بزرگ است، یعنی برای من ِ کوچک بزرگ است.

امروز یاد روزهای دریا افتادم، یاد صبح هایی که با عطر دریا بیدار می شدم، چقدر خوب بود که اگر شب قبلش دریا طوفانی بود و کلی سوغات از دریا داشتم...

من دریا را دوست داشتم

نه اینکه حالا دوستش نداشته باشم، نه ... ولی دریا دوستم ندارد، این را دیگر فهمیده ام و سعی می کنم از دور نگاهش کنم و لذت ببرم و خودش نفهمد ، چون دوستم ندارد، مثل خیلی از آدم های دور و برم ...

یاد آرزوهایم که می افتم خنده ام می گیرد

صبح بغض داشتم و تو فهمیدی، خودم را توی رختخواب غرق کردم و دریا میان آرزو هایم گم شد، این را هم مانند خیلی چیز هایی که دوست داشتم ، کم کم دارم از دست می دهم، یعنی از دست داده ام...